شعر زنبور عسل و پیامبر (ص(

یک   روز  که   پیغمبــــر  در   گـرمی  تابـستــان  -  همــراه  علی می رفت  در  سـایــه  نخلستــان

دیدنــد   کـه   زنبـــوری   از   لانه   خود   زد  پـر       ---- آهستــه   فــرود   آمــد   بر   دامن     پیغمبـــــر

بوســــیـد  عبایــــش  را  دور  قـدمــــش  پــر زد  --   بـر  خاک  کـف  پایـش  صـد  بوسـه  دیگــــر  زد

پیغمبـــــر  از  او   پرسید  آهســــته  بگـو  جانم----- طعم  عسلت  از  چیست  هـر  چند که  میدانم

زنبـــور  جوابش  داد  چون  نـام  تـو   می گـویـم --   گل می کنـد از  نامت  صـد  غنـچه  به  کنـدویـم

تـا  نـام  تـو  را  هـر شب  چون گل به بـغـل دارم  -- هـر  صبـح  که  برخیــزم  درسینــه  عسل  دارم

از قنـد و شکـــر بهتــر خوشـتر ز نبـات است این  -     طعم عسل از من نیست طعم صلوات است این